همونطور که می دونید من نه یک جامعه شناسم و نه یک روانشناس ، البته به حکم رشته تحصیلی در حالی که هر انسان از آن جهت که انسان هست یک روانشناس ، جامعه شناس ، پزشک ، مکانیک ، مهندس کامپیوتر و .. نیز هست ، چون به طور کلی در هر زمینه ای اندک تجربه ای را دارد. می داند برای رفع سردردش باید از یک مسکن استفاده کند ، می داند وقتی ماشینش جوش آورد باید ترمز کند و عیب ماشین را تا جایی که می تواند رفع کند ، می داند که اگر گاهی فرزندش از دست ناراحت شد چگونه دلش را بدست آورد و خیلی چیزهای دیگر!

این مقدمه برای آن بود که نگویید حرف هایی که میزنی هیچ جنبه علمی ندارد ، خوب نداشته باشد ؛ مگر خود این علم ماحصل تجربه نیست؟

یک :

به نظر من بر خلاف عده ای که می گویند دنیای مجازی تنها و تنها یک دنیای غیر واقعی است و هیچ ارتباطی با دنیای واقعی نمی تواند داشته باشد به نظر من کلا بحث غلطی هست ، رفتار هر انسان در این دنیای مجازی قطعا روشن ترین وجهه شناختی یک انسان می تواند باشد که فاقد هرگونه قید و بندها در دنیای واقعی است ، در اینجا انسان در گیر خجالت ، غرور کاذب ، فراموشی ، قانون و.. نیست ، و اگر هم باشد نسبت به دنیای واقعی خیلی کمتر است.

دو:

استفاده از یک شخصیت مجازی به نظر در هر جامعه ای کار غلطی است، البته غلط نه اینکه فاعل این عمل تنها این کار غلط را انجام می دهد بلکه کلیه شرایطی که وی را مجبور کرده دست به چنین عملی بزند به مراتب اشتباهش از فاعل بیشتر است ، هرچند خودم قبلا بارها و بارها شخصیت هایی ساخته ام و از آنها استفاده هایی کردم که آن استفاده هم درست بوده و هم در اکثر موارد غلط ، اما به هرحال الآن  خود خواسته ام چهره واقعی و مجازیم به یک صورت به مخاطب شناسانده شود.

سه:

بزارید یه کم شفاف سخن بگم ؛ ساخت یک شخصیت مجازی مانند لقاح مصنوعی و تولید یک انسان است ، چون کسی که شخصیتی مجازی می سازد که نمی خواهد دیگران بفهمند که این مطالب و نظرات عقاید او در دنیای واقعی هستند ، فی الواقع شخص دیگری است سوای شخصیت وی در دنیای واقعی که هرچند آن شخصیت در دنیای واقعی است اما در اصل شخصیتی که در دنیای مجازی وجود دارد شخصیت واقعی اوست و شخصیتی که در دنیای واقعی هست یک شخصیت مجازی است که همه او را با آن مشخصات می دانند.

چهار:

هر کسی با رسید به نام خودش در دنیای مجازی حس خاص خود را دارد ، یکی می ترسد ، دیگری به قول یکی از دوستان به ارضای روحی می رسد ، کسی دیگر برایش تفاوت نمی کند و .. بستگی به شخصیت طرف دارد و میل غریزه وی به معروف شدن ، به اینکه نقل و نبات مجالس شود و یا سیاستمداری باشد که فقط مهره چینی می کند.

پنج :

یکی شخصیتی می سازد همنام با شخصیتی دیگر ، کارهایی با نام وی می کند که روح شخصیت اصلی هم از آن با خبر نیست ، با نامش اقدام به کامنت گذاری می کند ، در صفحه های اجتماعی عضو می شود ، خرید اینترنتی می کند و…

توجیه وی نیز شوخی است اما هیچ بار معنایی دیگری جز عناد از این رفتارش برداشت نمی شود ، کسی که این رفتار را انجام می دهد چه مشکلی به نظر شما دارد؟

__________________________________

پی نوشت : این نوشته ربطی به محسن فرنوش ندارد.